Mies met MS

Maandagochtend, met een klein beetje moeite forceer ik mezelf uit bed en slenter richting koffie apparaat met m’n ogen nog half dicht. Klein beetje slecht geslapen, drukke dag voor de boeg. Ik betrap mezelf dat ik een beetje begin te moppe­ren van binnen. Ik drink de koffie en ondertussen open ik mijn laptop. Mies’ website staat nog open. Mies met MS. Paar weken terug hen ik bij Michelle geweest, ze is 24 en heeft heftige vorm van MS en verslechterd snel. In oktober komt ze in aanmer­king voor een stamceloperatie, in Mexico. We pra­ten daarover, maar eigenlijk nog meer praten we over festivals, boys, mediteren, boeddhisme en wiet roken. Ondertussen schiet ik foto’s. Klik, klik, tus­sen de gesprekken door. De zon schijnt, we gaan naar buiten. Ze worstelt met rolstoel op de onver­harde paden. Ik wil helpen maar ze verbied me. Ik vind haar zo gruwelijk sterk, ze raakt me. Dat pro­beer ik te vertalen in de foto’s. Ik wil dat ze jou ook raakt. Mijn koffie is op, staar een beetje de zon in en ik besef me hoe dankbaar ik hen voor alles wat ik heb en kan. Want het is niet altijd vanzelfspre­kend.